Een verhaal over plaats, tijd en herinnering.
In het hart van de Médoc,
tussen de grote namen van Bordeaux,
ligt een chateau dat nooit heeft geschreeuwd om aandacht.
Chateau Maucaillou.
De naam Maucaillou betekent letterlijk: “slechte stenen”.
Een bodem vol grind en keien, waar wijnstokken moeten vechten om te overleven.
Juist daardoor ontstaat hier concentratie en diepte.
Ik ken het Chateau inmiddels al meer dan 25 jaar.
Uit ervaring weet ik, hier wordt wijn gemaakt van een hoge kwaliteit en groot bewaarpotentieel.
Wijn die het karakter van de Moulis uitstekend weerspiegelt.
Ik vind hem zeer geschikt voor koude avonden gecombineerd met gesudderd rundvlees.
Het chateau produceerde +/- 15 jaar geleden meer uitgesproken Moulis karakter. Het donkere en leerachtige karakter dat in zijn jeugd minder toegankelijk was deed denken aan concentratie van een goed getrokken thee. Tegenwoordig vind ik het meer toegankelijker geworden en nog steeds met een duidelijke aroma’s van leer, cederhout en grafiet naast de smaakdominantie als rijkheid en kracht.
Ik heb het wijn meegenomen op vakanties zo ook op diverse uiteenlopende locaties onder verschillende temperatuursomstandigheden kunnen proeven en steeds gewaardeerd.
Het is in alle opzichten van productie tot prijs een eerlijke wijn.
De jaarlijkse productie is +/- 350000 flessen. Er wordt ook een 2de en 3de wijn geproduceerd. Mijn mening is dat dit alleen ten goede komt voor de kwaliteit van de eerste wijn!
Zelf ben ik nooit weg van 2de of 3de wijn hoewel ze in goede jaren toch opvallend dicht bij de eerste wijn komen.
Soms zelfs als de druiven goed genoeg zijn wordt in dat jaar bijvoorbeeld veel minder 2de wijn geproduceerd en gaat de meeste druiven gewoon voor de grand vin!
Een hele leuke weetje aan het Chateau is dat je er ook kan overnachten, absoluut een aanrader.
Ik zeg dit niet zomaar maar uit persoonlijke ervaring, hierover straks meer.
Bij het verblijf kun je ook een bezoek brengen aan een klein museum van het chateau zelf.
Een verzameling van oude flessen (wel volle flessen), etiketten en gereedschappen, heel leuk als je traditionele wijn maak methodes door de jaren heen wil beleven. Een beetje vintage, primitief soms verrassend.
Wat ik ook waardevol vind is dat Chateau Maucaillou altijd een familiebezit is gebleven. Wat vaak ten goede komt voor het behoud van de karakter. Het Chateau ligt op steenworp afstand van Chateau Chasse-Spleen, ook schitterend! Twee domeinen, bijna buren, elk met hun eigen karakter en toch typisch Moulis.
Een detail dat bijna niemand kent: Pal achter het chateau ligt een klein treinstation: Gare de Moulis-Listrac.
Je kan er dus letterlijk met de trein aankomen en uitstappen bij het Chateau! Het station is niet druk bestaat uit een enkele perron tussen de wijngaarden en af en toe rijdt er een regionale trein voorbij.
Zacht bijna onopvallend, alsof zelfs het spoor hier weet dat het stil moet zijn.
In het Chateau Maucaillou worden wijnen niet gemaakt voor vandaag, maar voor later.
Voor wie de tijd neemt. Ook na de oogst blijft die aandacht bestaan.
De wijnen worden bewaard onder perfecte klimaatomstandigheden,
zodat rust, balans en rijping alle ruimte krijgen.
Toen het chateau even van ons was!!
Sommige momenten plan je niet. Ze overkomen je.
Samen met mijn vrouw boekte ik ooit een kamer bij Maucaillou.
Geen groot plan, gewoon even weg, even samen.
Toen we aankwamen, bleek dat de eigenaren een paar dagen weg waren. Geen andere gasten.
Alleen wij en het Chateau.
Het voelde meteen bijzonder. We liepen over de binnenplaats in stilte.
Hoorden alleen onze eigen stappen op het grind. Zagen hoe het licht langs de muren schoof.
’s Ochtends ontbeten we met uitzicht op de wijngaarden. Geen hotelgeluiden. Geen haast.
We dwaalden door de kelders. Zaten in de tuin met een glas wijn.
En keken elkaar soms lachend aan: “Besef je hoe bijzonder dit is?”
Voor een paar dagen waren we geen gasten. Geen toeristen. Geen klanten.
We waren gewoon… daar.
Tussen wijngaarden en spoorlijn. Tussen verleden en heden.
Even onderdeel van de plek.
In die dagen besefte ik ook hoe belangrijk tijd is. Tijd om wijn te laten rijpen, om flessen te bewaren in perfecte omstandigheden, en om pas te openen wanneer het moment klopt.
Elke keer dat ik later een fles Maucaillou proef, ben ik weer even terug.
Bij die stilte.
Bij dat licht.
Bij dat moment samen.
